پس از اتمام جنگ بار دیگر اما این بار به صورت جدی تر به موضوعات اجتماعی پرداختند .  هیپی های سر خورده از اجتماع  که با مشکلات روانی بسیار وارد جامعه شده بودند و ضایعات جنگ  و مشکلاتی که جوانا ن با مسائلی چون خانه و خانواده و مدرسه و.... داشتند باعث بوجود امدن جنبش پانک شد . پانک ها عقاید آزادی خواهانه خویش را از طریق هنرهایی چون نقاشی . موسیقی . داستان کوتاه بیان می کردند .آن ها برضد نژاد پرستی ، پول پرستی  و هنجار های اجتماعی می خواندند.     

همین حالا 

من یک ضد مسیح هستم 

من یک ضد سیستمم 

نمی دونم چی میخوام

میدونم چه جوری به دستش بیارم 

میخوام که به هر رهگذری صدمه بزنم 

چون من میخوام یه ضد حکومت باشم نه یه تن لش

گرچه  در اوایل هفتاد  پتی اسمیت مادر خوانده سبک پانک زمینه  بوجود آمدن این سبک را فرهم کرد اما در دهه 70 این سکس پیستولز بود که پرچمدار سبک پانک در انگلستان به شمار می آمد . شعار آن ها مشهور نبودن و مشهور نشدن بود . هرج و مرج در انگلستان آرمان های پانک ها را به رخ دولتمردان انگلیسی و  مخصوصا ملکه کشید.  با انتشار این آهنگ فروشگاه ها آثار این گروه را نفروختند و ایستگاه های رادیویی،  پخش آهنگ های این گروه را تحریم کردند . حالا دیگر سکس پیستولز منفورترین گروه بودو این برای یک گروه پانک ارزش به حساب می آمد . آن ها چنان با اهنگ های سریع و خشن و کلمات بعضا رکیک خود ؛ انگلیسی بودن و سیاست های دولت مردان انگلیسی و طبقه اشراف ،  را مورد تاخت و تاز قرار دادن دادند که وزیر اموزش و پروش انگلیس و هیات مدیره هنر لندن مخالفتشان  را با پانک ها نشان دادند و به مردم قول دادند که  در مقابل پانک ها خواهند ایستاد و از آن ها جلوگیری خواهند کرد .                                         

                                           من ملکه رو گا ئیدم

گا ئیدن رو هم گا ئیدم

من حتی کیر یه پیرمرد ساک زدم

خب که چی؟ که چی

که چی که چی

تو فقط از یک آمیزش جنسی کوچک زاده شدی

چه کسی اهمیت میده؟ چه کسی اهمیت میده که چیکار میکنی

چه کسی به تو اهمیت میده؟ چه کسی به تو اهمیت میده تو تو تو

کمپانی های موسیقی، پانک ها را تحریم کردند اما دو سبک اسپید و ثرش متال  که تحت تاثیر این گونه موسیقی بوجود امدند و در واقع فرزندان این سبک به حساب می آمدند  ، مانند پانک لبریز از  خشم و اعتراض بود و  توانستند تا دهه 90 جای این سبک را پر کنند .

موج نو:

با مرگ اسطوره هایی چون جیمی هندزیکس. جنیس چاپلین. جیم موریسون. جان لنون و.... گروه های جوان تری که تغییراتی را در فرم این موسیقی ایجاد کرده بودند بیشتر مورد توجه قرار گرفتند. گرچه این تغییرات  قبل از مرگ هندریکس ایجاد شده بود اما همانگونه که گفته شد گوش های شنونده بیشتر تحت تاثیر موسیقی هندریکس ها قرار داشت ( و دارد) و جوانانی که تغییرات را در فرم انجام داده بودند نمیتوانستند مانند دیگران قد علم کنند . این گروه ها به زبانی دیگر به مسائل اجتماعی می پرداختند و مانند پانک ها نبودند که همه جیز را رک و پوست کنده بیان کنند . از این دسته گروه ها می شود به پینک فلوید اشاره کرد. پینک فلوید  با بهره گیری از فضاهای  نا متعارف و و ساختن تصویرهای وهمناک و هراس انگیز و در عین حال کودکانه که در ابتدا زائیده مغز سید برت بود و با تاکید بر جلوه های بصری  توانست نظر منتقدان و طرفداران را به خود جلب کند آن ها  با انتشار آلبوم ANIMALS با زبانی سمبولیک جامعه خود را به تصویر کشید . در این آلبوم که بسیار شبیه کتاب مزرعه حیوانات جرج اورول است  تمام انسان ها به 3 دسته تقسیم می شوند :

1-خوک ها

2 - سگ ها

3- بره ها

خوک ها نماد انسان هایی هستند که از هر کاری برای رسیدن به قدرت دریغ نمی کنند . در واقع این ها صاحبان قدرت هستند . نماد سیاستمداران پر قدرتی که به بهانه پاک  کردن جامعه از ناپاکی ها  به مبارزه با جوانان می پردازند در حالی که خود سرچشمه  تمام بدی ها  هستند.

«آهای تو ، ای کاخ سفید

قاه قاه....چقدر مسخره ای

ای موش شهری که به خانه ات می نازی

هاها....چه دلقکی هستی تو

تو سعی میکنی تا ما احساساتمان را در خیابان بروز ندهیم

تو تقریبا یک تهدید واقعی هستی . »

سگ ها همان طور که از اسمشان بر می اید پشتیبان خوک ها هستند و وظیفه خاموش کردن هر نوع اعتراضی را دارند . گرچه بعدها برای حوک ها هم دردسر ساز می شوند .

«نگاه خاصی در چشم ها و لبخدی که می زنی است

باید اعتماد آن هایی را  که بهشان دروغ می گویی ، جلب کنی

تا وقتی به تو پشت می کنند

ازفرصت استفاده کنی و کارد را فرو بیاوری.»  

ترانه سرا درپایان  آینده روشنی را یرای این دسته افراد قائل نیست :

 « آن که در این خانه پر از رنج زاده شد

آن که به او قلاده زدند

آن که به پشتش ضربه ای نواختند

ان که در پایان راه خرد شد

آن که در پای تلفن مرده پیدایش کردند

آن که با سنگینی سنگ به پایین کشیده شد .»

و اما بره ها نماد توده مردم است که بی آن که خود بدانند سر به فرمان خوک ها می نهند غافل از این که این فرمان برداری در نهایت آن ها را قدم به قدم به سلاخ خانه نزدیک تر می کند .

« تو را چه سود از این که وانمود کنی خطر، جدی نیست

 رام و آرام و سر به فرمان به دنبال رهبر راه می سپاری

در راهرویی کوبیده و هموار که به دره فولاد می رسد

بازتاب تصویری از ضربه نهایی در چشم هایت »

( اشاره دارد به ضربه چکش برقی که باعث جدا شدن سر از بدن می شود)

بعدها انتشار البوم The wall از این گروه نشان داد که اآن ها سزاوار همه تعریف و تمجید هاهستند چنان که بودن..... دیوار از پیشروترین البوم های تاریخ موسیقی راک است  و تمام فاکتورهای یک اثر متعالی را دارد  در این البوم می شود همه سبک های ترنه سرایی راک از ترانه های جاده ای تا ترانه های درون گرا را شنید و لذت برد .

The wall  قصه کودکی تا بزرگی پینک را تعریف میکند  و بی شباهت به زندگی شَخصی واترز و سید برت نیست . پینک سمبل نسل جنگ زده  و مظهر گروه پینک فلوید است . مونولوگی که در فیلم دیوار ساخته آلن پارکر که از زبان پینک گفته می شود نمایانگر اوضاع احوال شخصیتیست که واترز تمام ترانه های آلبومش را حول محور او ساخته :

من در همان روزهایی که پدرم مرد به دنیا آمدم . و مادرم چاره ای نداشت . چه می شد کرد؟ در همان روزهایی که من به دنیا آمدم سربازهای جوان تکه تکه می شدند . زخمی ها را روی برانکارد میبردند، در حالی که خون جسدهاشان روی زمین را نقاشی می کرد و من تا سال ها بعد تنها سرگرمی ام یک تلوزیون بود که « میکی موس» نشان می داد و  چند گیتار و هزاران عقده. و همیشه جسد خون آلود پدر را می دیدم...

پینک پر از عقده است.  او با عقده های بسیاری که نتیجه رفتار غلط  خانه و مدرسه و جامعه است بزرگ می شود و به ضد قهرمانی  روانی اما دوست داشتنی  بدل می شود . این البوم پس از محاکمه کردن پینک و فرو ریخته شدن دیوار به پایان می رسد :

« آن هایی که به راستی دوستت دارند

تنها یا دو نفری

برخی دست به دست

برخی دسته به دسته

بیرون دیوار بالا و پایین میرسند

دل های خونین و هنرمندان پایداری میکنند

و انگاه که همه چیرشان را به نودادند

برخی تلو تلو می خورند و می افتند ، با این همه آسان نیست

که سرت را به یک دیوار سخت لعنتی بکوبی

آیا این همان جایی نبود که....»

 واقعا که پایانی زیباتر از این شعر برای یک آلبوم سراغ دارید؟؟؟؟

 ترانه های درون گرا :

با شروع دهه نود تغییرات اساسی در سبک راک بوجود آمد . دیگر بسیاری از هنرمندان این سبک  مرز 30 سال را گذرانده بودند و ان شور و حال دهه های قبل را نداشتند و در واقع آرام تر و درون گرا تر شده بودند . و شروع به ساختن آهنگ هایی شخصی کردند . البته قبل از این  بسیاری هنرمندانی به این سبک آهنگ سازی و ترانه سرایی علاقه نشان داده بودند اما به دلیل اوضاع اجتماعی آن زمان کم تر به موضوعات شخصی پرداخته بودند . این دسته اهنگ هایی هستند که ما را با درون یک ستاره راک اشنا می کند . بدون ارایش ، بدون شنل ، بدون گیتاری اتش گرفته روی صحنه . این ها مانند دالانی هستند  که ما را به دنیای کودکی ترانه سرا می برد و  دردها و خوشی های او را آشکار می سازد .  

« من یک دوچرخه دارم . اگه خوشت می آد سوارش شو .

ترک بندی داره و زنگی که به صدا بر می آد

و چیزهایی که خوشگل  خوش ترکیبش می کنه

دلم می خواست به تو می دادمش ، حیف که اونو  امانت گرفتم . »

 سید برت به خاطر شخصیت خاص و درون گراییش ،  تبحر خاصی در سرودن ترانه هایی با مضمون : . تنهایی. ترس ، از خود بیگانگی داشت . وی به علت مصرف زیاد مواد مخدر از گروهی که خود یکی از بنیان گذرانش بود کناره گیری کرد . اما تاثیر وی بر اعضای پینک فلوبد و هنرمندانی که می خواستند به این سبک آهنگ بسازند غیر قابل انکار است.  این اهنگ ها در دهه نود با استقبال بیشتری روبرو شَدند زمانی که گروه هایی نظیر رادیو هد با تاثیر از دو سبک پراگرسیو و سایکلیدیک راک توانست اهنگ هایی بسازد که حتی باب دیلن هم به کاور کردن ان ها بپردازد . از طرفی با ظهور پدیده هایی چون نیک کیو و گروه های گرانج راک وگروه های موج نویی چون تول و... دیگر کسی علاقه ای به گذشته نشان نمی داد و این جا بود که موسیقی راک دهه 60 به کلاسیک ها پیوست . و این تغییری بود که پینک فلوید، گروه همیشه معترض ، هم شامل ان شده بود. آن ها  با خلاص شدن از دست  واترز که مغز متفکر و  ترانه سرای گروه بود بیش از پیش به ادامه راهی پرداختند که سال ها پیش سید برت قدم در آن گذارده بود . راجر واترز  در اوج غرور ، گروهی که خودش بنیان گذاری کرده بود را به دلیل چیزی که او  دور شدن از اهداف اولیه می خواندش ، منحل اعلام کرد ؛ اما با ادعای گیلمور و دوستانش مواجه شد که یک نفر، حتی اگر آن یک نفر واترز هم  باشد حق منحل کردن گروه را ندارد .  پس از دادگاه های بسیار واترز عطای پینک را به لقایش بخشید و حق کپی رایت اثار گروه را با دیوید گیلمور شریک شد تا آن ها به راه خود با پینک فلوید ادامه دهند و واترز بر روی پروژه های شخصی خویش کار کند . پس از جدایی واترز و در البوم ناقوس جدایی این گروه بیشتر به دوران خوش جوانی و شاید جدایی واترز از گروه می پردازد .همانطور که در آلبوم « کاش اینجا بودی» پینک فلوید جوان به همین موضوع و جدایی سید برت از گروه  پرداخته یود .

« اکنون همچنان که دوستان و همسایگان روی می گردانند

روز به روز زندگی بی ارزش تر می شود

اکنون مرزها چون ریگ های بیابان جا به جا می شوند

زمانی است که ملت ها در سایه های خاکستری

دست های خونینشان را از وفاداری ، از تاریخ می شویند .»

منابع

Rock em all

www.wikipedia.org

کتاب ترانه های پینک فلوید

قبل از اینکه این آلبوم منتشر بشه من تمام صحبت های اعضای گروه رو دنبال میکردم و خیلی کنجکاو بودم که ببینم بعد از گندی که با آلبوم 2003 زدن این دفعه میخوان چی کار کنن . این 4 نفر در تمامی مصاحبه ها اذعان داشتن که این اثر تو مایه های دهه 80 و آلبوم ها موفق دهه 80 هستش .  و با این کار توقع شنوندگان رو خیلی بالا بردن. تقریبا در مارس 2004  گروه دوباره دور هم جمع شدن تا کار بر روی آلبوم جدید رو شروع کنند . درواقع 18 اهنگ از آلبوم قبلی مونده بود که وارد بازار نشده بود و چیزی حدود نیم ساعت هم گروه کار ضبط کرده بود.  اونا تا.اکتبر 2004 صدها ریف و بیس لاین و ... رو به ضبط کرده بودن و و پروژه اصلی اهنگ سازی رو از .2005 آغاز کردن. و در نهایت به 25 ترک رسیدند که بعدها به 14 ترک و سپس به 11 ترک و 3 ماه مونده به عرضه رسمی به10  ترک کاهش یافت .

نام آلبوم : دث مگنتیک

لیست ترک ها:

That Was Just Your Life(lars.james.kirk.rob)

The End Of The Line(lars.james.kirk.rob)

Broken, Beat & Scarred(lars.james.kirk.rob)

The Day That Never Comes(lars.james.kirk.rob)

All Nightmare Long(lars.james.kirk.rob)

Cyanide(lars.james.kirk.rob)

The Unforgiven III(lars.james.kirk.rob)

The Judas Kiss(lars.james.kirk.rob)

Suicide & Redemption(lars.james.kirk.rob)

My Apocalypse(lars.james.kirk.rob)

1: That Was Just Your Life

آهنگ با صدای تپش قلب شروع میشه . و با گیتار باس ترکیب نسبتا خوبی رو تشکیل میده و از معدود دفعاتیه که میشه تو این آلبوم صدای باس جناب تروجیلو رو شنید. این اهنگ اینتروی نسبتا جالبی داره و گوش رو خیلی خوب برای شنیدن ریف اصلی آماده میکنه اما بزرگترین مشکل این آهنگ یکنواخت بودن صدای جیمزه که هیچ فراز و فرودی نداره و صداش در تمام قسمت های اهنگ یکنواخته شاید استفاده از یک بک وکال خوب میتونست این مشکل رو برطرف کنه. سولو نسبت به زمان اهنگ کوتاه زده شده و به دل نمیشینه... اما بدترین قسمت آهنگ دقیقه 6:15 تا 6:30 هستش که کرک و جیمز یه سوال جواب مسخره و بچه گانه رو انجام میدن. واقعا دلیل این کارو درک نکردم . لارس تو این اهنگ وسواس خاصی تو چیدمان سنچ ها نشون داده . من وقتی کورس پایانی اهنگ رو گوش کردم خیلی خوشم اومد که این به خاطر معدود دفعاتی بود که لارس تنوعی به کار داده.

Rating: 10/6

2:  The End Of The Line

2 سال قبل تک اهنگی با نام death is not the end ( new song)  گروه در چند کنسرت اجرا شد . اینتروی اانگ ... همون اینتروی اهنگ حذف شده .... هستش که کوبندگی خوبی داره و ادم رو یه هوا به دهه 80 میبره ...کلمات بکار برده شده توسط جیمز خیلی خوب رو اهنگ نشسته. کورس خوبی داره و لحن جیمز با ریف گیتار تو ق

سمت کورس هارمونی خوبی رو تشکیل داده. سولو خیلی خوب شروع میشه و کرک باز هم نشون میده که تو واه پدال تخصص داره اما این سولو به همون خوبی که شروع میشه ، ادامه پیدا نمیکنه و حال آدم گرفته میشه که چرا کرک  زیادی با واه پدال بازی میکنه و انرژی بیشتری برای ایجاد تنوع در سولو نمیذاره...پس از سولو کار فرود جالبی داره و جایی که جیمز میخونه:

slave becomes the master need more and more  the

از نظر من یکی از زیباترین قسمت های این البومه.

Rating: 10/7.5

3: Broken beaten and scared

یکی از بهترین اهنگ های این آلبوم ترک 3 هستش. این کار تنوع ریفی جالبی داره و ریف ها خیلی با هم میخونن و صدای جیمز خوب از آب در اومده . جیمز هتفیلد در این اهنگ به این موضوع میپردازه که :

چیزی که تو را نمیکشد قوی ترت میسازد. و این رو دست مایه لیریکس قرار داده . جای جیسون خالیه که تو بک وکال کمک جیمز باشه. کرک یه مشت سولو میزنه که من هرچی تلاش کردم معنیشو نفهمیدم و کاملا برام گنگه. اما آهنگ  کوبنده ایه و به اسمش خیلی میاد و کاملا روح ترش داره و از بی نقص ترین های این آلبومه . تکرار زیاد جمله . What don't Kill you Makes you more strong باعث میشه که بعد از گوش دادن آهنگ هی تو ذهنت بچرخه.

Rating: 10/9

4: The day that never comes

اولین آهنگی که گروه کلیپش کرد . این آهنگ از دو قسمت تشکیل شده. قسمت اول تکرار فرمولیه که برای ساختن کارای زیبایی چون fade to black استفاده میشده و قسمت دوم در واقع بخش دوم از همون سیستم آهنگ سازیه   the one هستش. اما تا قبل از اینکه خودم این آهنگ رو نزده بودم فک میکردم این آهنگ ضعیف ترین آهنگ این آلبومه. اما وقتی دست به ساز شدم دیدم که قضیه چیز دیگست. تنوع ریفی زیادی داره و به نظر میرسه یه عالمه ریف ریخته باشن تو میکسر و دکمه رو فشار داده باشن. همون طور که در ابتدای مطلب اشاره شد ابتدا گروه صدها ریف رو ضبط کردن و بعد شروع به تنظیم و ترکیب ریف ها کردن که این مهم تو این اهنگ خیلی مشهوده.  اما چیزی که من باهاش حال نکردم اینه که این اهنگ بوی تکرار میده . فرمول اهنگ سازی کاملا تکراریست از اهنگ  و در ادامه کمی هم the one  رو توی میکسر ریختن ، شده این اهن. اینتروی اهنگ خیلی لایته و کرک سولوی نه چندان دلچسپی میزنه که فرسنگ ها با اینتروی fade to black فاصله داره. وقتی جیمز شروع به خوندن میکنه کار یه روح تازه ای میگیره . خوندن جیمز خیلی حسی شده و ملودی خیلی خوبی داره. از لحاظ لیریکس باز هم ار نقاط قوت کار به حساب میاد .  متن ترانه به واقعه جنگ می پردازه و این بخش از شعر خیلی به دل من چسپید :

Hide in yourself

Crawl in yourself

You'll have your time

God I'll make them pay

Take it back one day

I'll end this day

I'll splatter color on this grave

اما وقتی وارد بخش دوم اهنگ از دقیقه 5 به بعد میشیم مشاهده میکنیم که هیچ همخونی بین قسمت اول و قسمت دوم اهنگ وجود نداره. ریف های خیلی زیبایی نواخته میشه و جیمز قدرت ریف نوازیشو به رخ میکشه کرک سولوی تکنیکالی میزنه. اما  این روند خشن شدن تو اهنگ هایی نظیر the one کاملا حساب شدست و تو این اهنگ اون حس unity وجود نداره.

Rating: 10/ 7.5

5:  All Nightmare Long

این هم از آهنگ های مورد علاقه منه.جیمز ملودی خیلی مشتی رو واسه وکال انتخاب کرده و کلا لحن خیلی خوبی داره . و باز هم اسپید پیکینگ هایی که جیمز قدیم ندیما خیلی استفاده میکرد و دوباره تو این آلبوم بارها  استفاده کرده. فضای کار کمی شرقی شده  تو قسمن کورس  صدای جیمز خوب از آب در نیومده و اگه با قدرت بیشتری بعضی جاها رو ادا میکرد کار قوی تر از آب در میومد. در کل کلا کورس این اهنگ گرچه انرژیک بود اما به سلیقه من جور در نیومد..... بخشی از سولوهای کرک واقعا واسم جالبه و تو ذهنم یه تصویر از یه بچه دهن کج میسازه....نمیدونم شاید ذهن من  قاط زده...

Rating: 10/7.5

6: Cyanide

این اهنگو تو ozz fest  هم زده بودن و از تک آهنگ هایی بود که قبل از انتشار اومد بیرون...تو اجرایی که تو ozz fest بود خیلی این کار ماست از اب در اومده بود و اون انرژی لازم رو نداشت.اما تو اجرای استودیو قضیه کمی فرق میکنه. چیز خاص دیگه ای تو ذهنم نیومد.  فقط با شروع  قسمت دوم سولو آدم یاد پارت اخر سولوی کرک تو اهنگ اوریون میفته بخصوص با این ریتمی که لارس میزنه.  در کل نقطه قوط این اهنگ کورسشه و از بزرگترین نقطه ضعفش هم اینه که این ریف توانایی 6 دقیقه ای شدنو نداره... شاید باید کوتاه ترش میکردن یا کمی تو نوازندگی باس و درام بیشتر تنوع به خرج میدادن . 

Rating: 10/6

7: Unforgiven 3

بحث برانگیز ترین آهنگ این آلبوم و بدون شک از بهترین ها نابخشوده 3 هست . و معلومه که گروه  انرزی زیادی رو این اهنگ گذاشتن. اینتروی نابخشوده 3 با پیانو زده شده و جایی ویولن سل هم اونو همراهی میکنه. ریف اصلی مدلی از نابخشوده 1 هست البته با نت هایی کاملا متفاوت. صدای جیمز خوب رو کار نشسته و آهنگ کورس خیلی زیبایی داره از همون مدل هایی که همیشه رو زبون آدم میچرخه.

How can I be lost?

If I've got nowhere to go

Searched the seas of gold

How come it's got so cold

          How can I be lost?

In remembrance I relive

                                How can I blame you?

When it's me I can't forgive

از بهترین سولوهای این آلبوم میشه به سولوی همین اهنگ اشاره کرد . خیلی به جا شروع میشه و کاملا در اوج کار قرار میگیره  و مثل این میمونه که کرک رو به پریز برق وصل کرده باشی و و حس دینامیکی داره که مستقیم مغزو نشونه میره...خیلی خوب شروع میکنه اما 30 درصد پایانی کمی جا داشت که خلاقیت بیشتری رو وارد کار کنه.

جیمز این بار دست گذاشته رو موضوع بخشش خود . نابخشوده 3 درباره بخشش خوده و جایی که انسان چنان فشاری روی دوش خود حس میکنه که حتی خودشو هم نمیتونه ببخشه. و بهترین پایان برای 3 گانه نابخشوده ...گسی که دیگران رو نابخشوده میخواند حال خود خود تبدیل به نابخشوده شد....لعنت به جیمز....

Rating: 10/9

8: The Judas Kiss

آهنگ خیلی حسسیه و من باهاش شدیدا حال کردم. جیمز ریف سختی رو واسه خوندن انتخاب کرده و واقعا نشون داده یکی از بهترین ریف نوازای دنیاست که میتونه به این راحتی رو هر ریفی بخونه.  کورس این آهنگ از نقاط قوتشه و انرژی خوبی رو به آهنگ تزریق میکنه. سولوی اهنگ تو فرود شوع میشه و باز هم استفاده از واه پدال که کرک زیادی مشتاقه ازش استفاده کنه. در کل آهنگ خوبیه و با سلیقه اینجانب جور....

Rating: 10/8

9: Suicide & redemption

یک آهنگ اینسترومنتال که قبل از گوش دادن ذهن آدم رو به سمت اوریون میبره اما وقتی شروع میشه نشون میده که شخصیتی کاملا متفاوت از برادر بزرگترش داره. آهنگ خوب شروع میشه. اما بعد از این شروع خوب ، اهنگ وارد بخش دیگه ای میشه که زیاد تکرار میشه . بدترین قسمت آهنگ از 2:8 شروع میشه که یه جایی کرک چند تا نت رو به شکلی فضایی کنار هم چیده آدم فک میکنه اگه یه موجود فضایی میخواست بیاد ترش متال اونم از جنس اینسترومنتال بزنه حتما نتیجه میشد این سمت از اهنگ که به دل من اصلا ننشست. در کل به نظر میرسه که گروه رو یه سفینه فضایی این تیکه اهنگ رو ساخته. اما از دقیقه 3 به بعد آهنگ وارد فضای دیگه ای میشه و در واقع تازه آهنگ شروع میشه. صدای کلین گیتار و سولوی کرک همت که بعد همراه میشه با صدای دیستورشن گیتار جیمز خیلی حسه....فقط میتونم بگم واقعا به فاک دهندست ..شما چندین حس مختلف رو با یه آهنگ تجربه میکنید....در ادامه با تغییر ریف و بازگشت به ریف اولیه و بالا رفتن تمپو ،  کرک یواش یواش سولو رو شروع میکنه و چه به موقع ، اوج آهنگ بر دوش کرک همته جایی که از واه پدال به بهترین شکل ممکن و به جا ترین جای ممکن استفاده میکنه . آهنگ با اوریون تفاوت های اساسی داره و بیش از پیش جای خالی نابغه ای به نام کلیف تو گروه حس میشه. کافیه مقایسه کنیم بیس هایی که جناب تروجیلو زده با کاری که کلیف با این ساز میکنه تو اهنگ اوریون. جا داره که یه فاتحه به روح معظم حضرت کلیف بفرستیم.  اما همونطور که گفتم شخصیت این دو اهنگ کاملا جداست. و در کل جدا از اون 2 دقیقه ای که گفتم بقیه آهنگ خیلی خوب از آب دراومده و بیشتر بر پایه کرک میچرخه.

Rating: 10/9

10: My Apocalypse

آخرین آهنگ این آلبوم تنوع ریفی کمتری نسبت به بقیه اهنگ ها داره اما ریف خوبی داره و آهنگ کوبنده ایه...جیمز سراسر در حال فریاد زدنه. سولو خیلی خوب جایی شروع میشه....و در کل  پایان بسیار خوب و حساب شده ایه برای آلبومی که بیش از نیمی از آهنک هاش یه جورایی با مرگ رابطه دارن......

Rating: 10/8

در کل آلبوم خوبیه این دث مگنتیک. بازگشتیست .....درواقع علاقه ایست به بازگشت به متالیکای دهه 80. طبیعتا اون کوبندگی خاص متالیکای سال های د.ور رو نداره اما تو این سن و سال کار خوبی از آب در اومده ( بالاخره نمیشه یاغی گری و کوبندگی 4 تا جوون رو با 4 تا پیرمرد مقایسه کرد) . این آلبوم هم اکنون در 29 کشور دنیا رتبه نخست از آن خودش کرده. در این 17 سال اخیر این بهترین آلبوم متالیکا بوده. لوگوی این البوم به گفته جیمز هتفیلد اشاره داره به مردمی که به واسطه شغلشون به مرگ نزدیک میشن ...مثل سبک زندگی ستارگان راک ان رول... بعضی ها به استقبال مرگ میرن اما بعضی ها ازش فرار میکنن اما نمیدمونن که هیچ فراری از مرگ نیست و مانند اهنربای قوی آدم رو به درون قبر میکشه...

در کل من به این آلبوم از 10 میدم 8 .

( مطالب نوشته شده تنها نظرات شخصی من بود نه نقد یا هر کوفت دیگه ای)

لینک های مرتبط:

دانلود آلبوم

 ترجمه آهنگ نابخشوده 3

می‌توانم از پشت نقابتان (چهره واقعی) شما را ببینم»

دهه 60 دوران بسیار با ارزشی برای بررسی موسیقی است . از این جهت که تمام وقایع اجتماعی -سیاسی را در خود جای می دهد . زبان عامی مردم کوچه خیابان وارد ترانه ها می شود چرا که هنرمنداان این سبک از دل دانشگاه ها بیرون نیامده بودند. به عنوان مثال باب دیلن به دانشگاه مینهسوتا رفت اما سر کلاس ها حاضر نشد و بعد از 6 ماه دانشگاه را رها کرد . به گفته وی : شبها تا صبح ساز میزدیم و می خوندیم ....صبح ها هم می خوابیدیم و وقتی برای درس خواندن نداشتیم »

آن ها مردمی عامی بودند و با زبانی ساده و قابل فهم مسائل اجتماعی- سیاسی را بیان میکردند و مردم را با وقایعی که دور و برشان میگذشت اشنا کردند . جنبش های مردمی اغاز شده در این دهه دیگر هدف زندگی را رسیدن به معشوق نمی دانستند. آن ها سبک زندگی را دغدغه میدیدند و مسائل سیاسی اجتماعی و محیط زیستی برای انها بسیار مهم بود . در این بین بود که هرب کاین یادداشت نویس روزنامه سانفرانسیسکو کرونیکل این جنبش را« هیپی » نامید.

هیپی ها جوانان معترضی بودند که اعتراض را از خانه خود شروع کردند و اکثر ان ها پس فرار از این محیط خفقان به شکل مردم فقیر روزگار میگذراندند و این بهایی بود که برای رسیدن به هدف خود باید می پرداختند .جوانانی که از نظر فرانک زاپا دیگر نه به پرچم وفادار بودند و نه به کشور ، بلکه فقط به موسیقی وفادار بودند و این عجیب به نظر نمیرسد وقتی بدانیم بزرگترین رویداد موسیقی 40 سال اخیر امریکا در این دهه بوقوع پیوست . فستیوال سه روز صلح و موسیقی « وودستاک» (10) با شرکت حدود 500 هزار نفر از مردم امریکا و بیش از 33 گروه و اجرای چیزی حدود 211 اهنگ در مزرعه ای در نزدیکی وودستاک به شدت مورد توجه رسانه های سراسر جهان قرار گرفت و به عنوان سمبل تاریخ راک در آمد. و همچنین سمبلی برای جوانانی که در ان زمان آن ها را American counterculture. خطاب می کردند و این لقب یه این خاطر بود که آن ها در مسیری مخالف مسیرهای کلی اجتماع آن زمان حرکت می کردند . لوگوی این فستیوال تصویر گیتاری بود که پرنده صلح بر روی دسته ان نشسته بود . گروه های موسیقی بر طبل صلح کوبیدند و تمام گروه های شرکت کننده سیاست های جنگ افروزانه ایالت متحده را مورد تاخت و تاز قرار دادند . اجرای تاریخی جیمی هندریکس آخرین برنامه این فستیوال و بهترین پایان برای سه روز صلح و موسیقی بود . جیمی در این فستیوال سولوی آهنگ the star-spangled banner را به نشانه آزادی نواخت و با اهنگ معروف هی جو این فستیوال پایان یافت .......

لنون به یوکو ،همسرش، کریسمس را تبریک گفت و شادمانه می‌گوید «جنگ تمام شده است» و زندگی به روال عادی برگشته است:

«صبحانه، جایی است که روزنامه خوانده می‌شود.

تلویزیون، بچه‌ها را تغذیه می‌کند.

(اما) گلوله یکراست به سر کرده خود دار می‌خورد و تمام شده است.

جنگ تمام شده است.

همه چیز تمام شده است.

جنگ تمام شده است...»

... اما جنگ‌افروزی ادامه دارد!

                                                     ادامه دارد...

منابع  :        

www.aftab.ir

www.wikipedia.com

 www.jour4peace.com